|
Ribera è bedda, è bedda veramenti
è ‘na gran terra, ricca di misteru,
iu la dipingiu cu li sintimenti
e la offru a lu munnu tuttu interu.
Vistuta a festa pari ‘na regina,
la fama sò ‘nSicilia è propriu granni,
ci sù jardina, suli e la marina
ca è canusciuta ormai in tanti banni.
|
Scurdamu si c’è quarchi strata rutta,
scurdamuni si c’è quarchi difettu,
Ribera è bedda, è sempri bedda tutta
orgogliu è pi ogni figliu sò dilettu.
Nun ‘mporta si sù tanti ad emigrari,
pirchì nun c’è travagliu e c’è la
crisi,
cu nesci prima o poi voli turnari
ca nun si scorda mai chistu paisi.
|
|
Lassamu pi un mumentu l’amarizza
spirannu di iri sempri a migliurari,
sulu alligria vulemu e nò tristizza,
ca stu tesoru a tutti amà mustrari.
Iu la vulissi ogn’ura cchiù
splinnenti,
cchiù rispittata e cchiù valurizzata,
‘na perla rara, un zaffiru splinnenti
comu ‘na picciuttedda ‘mprufumata.
|
Li pregi e li ricchizzi sunnu tanti,
c’è aria d’una eterna primavera,
amamula sta terra tutti quanti
chiamannula a gran vuci: - O
mia Ribera !
Bedda Ribera, bedda a tutti l’uri,
farini un paradisu ognunu spera,
o terra d’oru, o terra di l’amuri,
sì bedda sì, sì bedda o mia RIBERA.
|